D.O. Oruxo de Galicia, 1994 (Edición especial de Sargadelos)

Mandeu, Sarra, Cacabelos, Gimerás e Loureiros, Ribalta e Abelares; as seis monterías betanceiras que tornan douradas no Outono, xa valeiradas de froito por mor da vendimia. Acios ben pisados na tinalla e estrullados na prensa de fuso, enchen ó tope toneis e bocois, e mesmo deixan, aínda, a "maja" ou bagazo cuberto de areas, tamén douradas, da Ría, para aillalo dos ventos mareiros e outros que perxudican unha boa cocida na pota, derradeiro labor para califica-la boa colleita.

Feita a cama con palla e vidras, escollidas polo patrón, péchase a pota co capacete xunguido ó serpentín, a dá comezo a liturxia do mago poteiro sempre presente ó goteo, vixiado mesmo có lume, vaso en man tralo rosario e a cata de seguido, ulindo unha e outra vez mentras predica o grado obtido, subindo e baixando lume, deixándoo morrer ou atizándoo sen acougo, ata acada-los 50º da xa boa caña ou augardente de Betanzos.

É ben coñecido que nas bisbarras onde a uva endexamais madura enteiramente, de viños "enverados", de pouca graduación e moita acidez, danse as condicións ideas para face-la millor augardente do mundo, como na de Betanzos.

Noutras horas, á mañá daba forzas para comenza-la xornada... Anceiábase "Que suba o pan e baixe a caña"... Alguén facia metades con Xerez... Outros o "chiringuito" á brigantina, mesturándolle café Moka... Sempre augardente de Betanzos, suxerente e soñadora, de xenerosas fantasías no deleitoso encontro da natureza co bo facer do home.

Sen dúbida algunha, un bo agasallo, diría o Arcediano de Nendos.